Ο δρόμος προς την ελευθερία και την ευτυχία δεν είναι να αλλάξεις αυτό που θέλεις, είναι να αλλάξεις αυτό που πιστεύεις. Δεν ανεβαίνουμε στο επίπεδο των φιλοδοξιών μας, πέφτουμε στο επίπεδο των πεποιθήσεών μας.
«Πιστεύω ότι το είδος της αλλαγής για την οποία μιλάς είναι αδύνατο».
«Γιατί;», τη ρώτησα.
«Επειδή έχω τόσες πολλές αρνητικές πεποιθήσεις για τον εαυτό μου. Και κάθε μία από αυτές φαίνεται να προέρχεται από κάτι που έχει συμβεί στη ζωή μου. Όταν βλέπω τον λόγο της ενοχής μου, βλέπω ότι έχω κάνει τόσα πολλά λάθη στο παρελθόν. Όταν αναρωτιέμαι γιατί η αυτοεκτίμησή μου είναι χαμηλή; Βλέπω ότι έχω αποτύχει πολλές φορές».
«Αλλά τι γίνεται αν οι αρνητικές μας πεποιθήσεις δεν σχηματίζονται μόνο από τις ίδιες τις εμπειρίες μας, αλλά και από το πώς τις ερμηνεύσαμε;»
«Τι εννοείς;»
«Τι θα γινόταν αν οι εμπειρίες που είχες δεν σήμαιναν αυτό που νόμιζες ότι σήμαιναν;
Για παράδειγμα:
1. Έκανα ένα λάθος → Πρέπει να νιώθω ενοχές.
2. Δεν πήρα τη δουλειά → Δεν είμαι αρκετά καλός.
3. Με άφησαν → Δεν αξίζω αγάπη.
4. Κανείς δεν με εκτίμησε → Αυτό που λέω δεν έχει σημασία.
5. Απέτυχα → Ίσως απλώς δεν είμαι προορισμένη για αυτό.
Αλλά τι θα γινόταν αν τίποτα από αυτά δεν ήταν αλήθεια;
1. Τι θα γινόταν αν αυτή η ενοχή επιβλήθηκε; Τι θα γινόταν αν ήθελαν να τη νιώσεις για να μπορούν να σε ελέγχουν, θελημένα ή μη;
2. Τι θα γινόταν αν η δουλειά δεν ήταν κατάλληλη; Τι θα γινόταν αν εσύ προοριζόσουν για μεγαλύτερα πράγματα;
3. Έφυγαν; Τι θα γινόταν αν αυτοί ήταν ανίκανοι να αγαπήσουν, όχι εσύ να δεν αξίζεις αγάπη;
4. Κανείς δεν εκτίμησε τη δουλειά σου; Λοιπόν, τι θα γινόταν αν δεν μπορούσαν να αναγνωρίσουν το ταλέντο σου;
5. Απέτυχες; Τι θα γινόταν αν το μόνο που χρειαζόσουν ήταν να προσπαθήσεις άλλη μια φορά;»
Γιατί οι αρνητικές πεποιθήσεις επιμένουν
Σπάνια αμφισβητούμε τις πεποιθήσεις που σχηματίζονται ενώ πονάμε, επειδή φέρνουν ένα είδος παρηγοριάς στην οποία κάποιος συνηθίζει, μη προσπαθώντας.
Γιατί αν η πεποίθηση δημιουργήθηκε όταν ένιωθες ανίσχυρη, θα μπορούσε να είναι μια άμυνα του υποσυνείδητου νου σου για να αποτρέψεις περαιτέρω δυσφορία.
Η δυσφορία της ανάπτυξης, της προσπάθειας και ο φόβος της ανάληψης περισσότερης δράσης προς το άγνωστο. Έξω από τη ζώνη άνεσης.
Σταμάτα λοιπόν και αναρωτήσου:
1. Είναι αυτή η πεποίθηση ακόμα αληθινή;
2. Ποιος μου την έδωσε;
3. Τι θα άλλαζε αν σταματούσα να την πιστεύω;
Ίσως συνειδητοποιήσεις:
Το μόνο πράγμα που χρειάζεται να αλλάξεις είναι οι πεποιθήσεις σου.
Δεν είναι η ικανότητα. Δεν είναι η αξία σου. Δεν είναι οι συνθήκες.