Δεν υπάρχει άνθρωπος και ζωή χωρίς μεγάλο πόνο κάποιες στιγμές. Πλούσιοι, επιτυχημένοι, έξυπνοι ή όχι· όλοι πονάμε, όλοι έχουμε απογοητεύσεις, δυσκολίες, προβλήματα. Είναι -κάποιες φορές- μέρος της ζωής μας.
Ο πόνος δεν είναι επιλογή· η δυστυχία είναι. Η ταλαιπωρία είναι, το βάσανο είναι επιλογή.
Όποτε νοιώσεις πόνο, μπορείς να δυστυχήσεις, ή μπορείς να τον χρησιμοποιήσεις για να πας μπροστά.
Έχει σημασία αν ‘κολλάς’ στον πόνο και τον κάνεις μεγαλύτερο από ό,τι είναι, ή αν τον αποδέχεσαι για αυτό που είναι και προχωράς στο πώς θα τον ξεπεράσεις.
Δεν έχει σημασία τι συμβαίνει. Σημασία έχει τι νόημα δίνει κανείς στα πράγματα που συμβαίνουν και τι κάνει με αυτά.
Αν δεν κάνει κάτι να τα επιλύσει, τότε ο πόνος -ιδίως όταν γίνεται χρόνιος- εκδηλώνεται στο σώμα και τα σχετικά γονίδια ενεργοποιούνται. Γίνονται σήματα προειδοποίησης -σαν σε καντράν ελέγχου, για να ξεπεράσεις τον πόνο. Διαβάζοντας τα σήματα του σώματος, εντοπίζει κανείς τον πόνο που εκδηλώνεται για να θεραπευτεί (βλέπε παρακάτω χαρτογράφηση).
Όλες και όλοι πονάμε, είναι φυσιολογικό και απαραίτητο. Μέχρι το σημείο που δεν μας κρατάει πίσω στην εξέλιξή μας.