Μερικοί είμαστε πολύ κακοί με τους εαυτούς μας. Τα βάζουμε άδικα με τον εαυτό μας επειδή κάναμε κάτι λάθος, αγχωθήκαμε, νευριάσαμε, απελπιστήκαμε, θυμώσαμε, κ.α.
Αυτά συμβαίνουν όταν βρισκόμαστε σε κάποια κατάσταση και ακολουθούμε κάποιες -συχνά ασυνείδητες- συνήθειες, κάποια μοτίβα συμπεριφοράς. Μερικές φορές κακές συνήθειες και αρνητικά μοτίβα.
Όλοι έχουμε πολλαπλές συμπεριφορές, ανάλογα με την εσωτερική κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε. Άλλες φορές φερόμαστε έτσι, κάποιες αλλιώς. Έχουμε διάφορα, διαφορετικά κομμάτια του εαυτού μας.
Σημαντικό είναι να δίνουμε τον έλεγχο στο κατάλληλο κομμάτι του εαυτού μας σε κάθε περίσταση. Π.χ., το κομμάτι που είναι οργανωτικό, σε μια εργασία οργάνωσης. Το κομμάτι που είναι δημιουργικό, σε μια δημιουργική διαδικασία. Το κομμάτι που φοβάται, σε κάποια επικίνδυνη περίσταση. Το θαρραλέο κομμάτι, σε μια δύσκολη πρόκληση.
Άρα η ουσία είναι: βάζεις το κατάλληλο κομμάτι του εαυτού σου να διευθύνει την κάθε περίσταση; Να αποφασίσει, να διαχειριστεί, να λειτουργήσει την κάθε συνθήκη; Ή αφήνεις λάθος ή τυχαία κομμάτια να διαχειριστούν τα συμβάντα στη ζωή σου;
Αυτή είναι η ουσία και αυτή είναι όλη και μόνο δική σου ευθύνη, κανενός άλλου. «Η ευτυχία σου εξαρτάται αποκλειστικά από εσένα.» Αριστοτέλης
Μια απόφαση παρμένη βάσει φόβου είναι σχεδόν πάντα λανθασμένη απόφαση. Σχεδόν, καθώς χωρίς φόβο θα είμασταν νεκροί. Χρειάζεται σε κάποιες συνθήκες μεμονωμένες.
Αν είσαι σε κατάσταση φόβου, ζεις σε μια κατάσταση έλλειψης. Δεν είσαι ευρηματικός, πολυμήχανη, ξύπνιος. Άρα αποδέχεσαι περιορισμούς.
Όταν είσαι δυνατός και βέβαιος, βρίσκεις λύσεις σε προκλήσεις, τις προσπερνάς.
Ο φόβος μας κρατάει μακριά από την ποιοτική ζωή. Μειώνει την ποιότητα των σχέσεων.
Μερικοί φοβούνται να στεναχωρήσουν τα παιδιά τους, οπότε τους κάνουν όλες τις χάρες και αυτά μεγαλώνουν απαιτώντας από τη σχέση τους να τους κάνουν τις χάρες όπως έκαναν οι γονείς και δεν καταλαβαίνουν γιατί δεν το κάνει, γιατί δεν μπορούν να έχουν μια βιώσιμη σχέση.
Ο φόβος είναι ο μόνος εχθρός. Και δεν είναι έξω από εσένα. Είναι ένα μοτίβο, μια συνήθεια.
Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να αλλάξεις τον φόβο με την πίστη.
Γεννήθηκες με πίστη. Είναι απλά θέμα του αν εξασκείς περισσότερο -ή λιγότερο- αυτόν τον μυ σου. Χωρίς πίστη δεν έχεις ζωή.
Έχοντας μια αποστολή, έναν ανώτερο σκοπό που είναι πάνω από τον φόβο σου, τον ξεπερνάς πιο εύκολα.
Κανείς δεν μπορεί να σε αναγκάσει να ζεις με φόβο. Μπορούν μόνο να στον προσφέρουν, να στον πυροδοτήσουν. Αν επιτρέψεις να σε ελέγξουν, τότε τους έχεις δώσει την ελευθερία σου.
Εσύ μπορεί να φοβάσαι, όμως μπορείς να επιλέξεις να μην σε σταματήσει αυτό. Αυτό είναι θάρρος, γενναιότητα.
Αριστοτέλης: «μπορείς να αποφύγεις κάθε κριτική, με το να λες, να κάνεις, να είσαι τίποτα.»
Άρα η ουσία και η αποκλειστική ευθύνη σου είναι: βάζεις το κατάλληλο κομμάτι του εαυτού σου να διευθύνει την κάθε περίσταση;
Ο εγωισμός είναι απλά και μόνο φόβος.
Κάνεις στην άκρη το κομμάτι που φοβάται; Δεν είσαι εσύ που φοβάται, είναι ένα κομμάτι σου, μια συνήθεια που έχτισες. Αυτή είναι πιο εύκολο να τη διαχειριστείς και να την αλλάξεις, ενώ τον εαυτό σου όχι. Έχει διαφορά αυτό. Όχι εγώ, απλά μια συνήθειά μου, ένα κομμάτι μου.
Ενώ υπάρχει και ένα κομμάτι μας που είναι πάνω από κάθε φόβο, άτρωτο, ατάραχο, αιώνιο. Πέραν του νου, του σώματος, η ψυχή, το πνεύμα.
Με μια αποστολή πέρα, μεγαλύτερη από εσένα. Και αυτή γεννάει ένα άλλου επιπέδου συναίσθημα. Και το συναίσθημα τροφοδοτεί την ενέργεια, τη δράση. Είναι το καύσιμο.
Οπότε χρειάζεται να μπορείς να το κατευθύνεις και να το διαμορφώνεις, όχι να επιτρέπεις εκών άκων σε άλλους να καθορίζουν τα συναισθήματά σου. Πρέπει να είναι το κομμάτι του εαυτού σου που φροντίζεις και αναπτύσσεις περισσότερο.
Δεν είναι καλό να επιτρέπεις σε άλλους που πληρώνονται για να αποσπούν, κερδίζουν την προσοχή σου με το να σε φοβίζουν ή να σε εξοργίζουν. Αυτό συμβαίνει στον κόσμο σήμερα και σε ακολουθεί παντού, στην τσέπη και στο χέρι σου. Μια είδηση που γκρεμίζει είναι πιο εύχρηστη για τα μμε από μια που χτίζει. Δεν είναι κακοί άνθρωποι, δεν προσπαθούν να κάνουν λάθος. Κάνουν τη δουλειά τους, πληρώνονται για αυτό. Κάνουν τους μετόχους της εταιρίας τους πλουσιότερους και πιο χαρούμενους, όχι εσένα! Υπάρχει μόνο ένας τρόπος, να διαβάσεις, ακούσεις, κλικάρεις περισσότερο, με νέα -συχνά χωρίς αξία- για να τραβήξουν την προσοχή σου όσο γίνεται περισσότερο. Και τραβάει την προσοχή αυτό που αναστατώνει τον νου, παρά κάτι που τον κάνει να νοιώθει καλά.
Χρειάζεται να πάρεις πίσω τον έλεγχο, αν θέλεις να ζήσεις τη ζωή που σου αξίζει. Χρειάζεται να φροντίσεις, να ενδυναμώνεις το κομμάτι που σε πάει μπροστά. Δώσε τροφή σε αυτό και άφησε νηστικό το άλλο που σε κρατάει πίσω, που φοβάται.
Είσαι άνθρωπος, δεν σημαίνει ότι θα γίνεις απάνθρωπος. Προφανώς θα έχεις κακές στιγμές, όχι όμως μέρες, εβδομάδες, μήνες, χρόνια. Θα πέσεις, όμως θα σηκωθείς και η ταχύτητα που ξεκολλάς και επανέρχεσαι έχει σημασία. Κάθε φορά πέφτεις και σηκώνεσαι και πιο εύκολα, άμεσα, αβίαστα. Για να προχωρήσεις μπροστά. Και να ζήσεις τα όνειρά σου.
Το μόνο πράγμα που σε κρατάει πίσω είναι ο φόβος. Ότι δεν είσαι αρκετός, δεν ξέρεις αρκετά, δεν έχεις αρκετά. Όλοι μας νοιώθουμε τον φόβο ότι δεν είμαστε αρκετοί μερικές φορές. Και αν νοιώθουμε έτσι αρκετά, επικρίνουμε τον εαυτό μας και τους άλλους και έτσι αυτό δημιουργεί σκληρότητα.
Αναλογίσουμε ότι κάποιος/κάτι σε αγάπησε αρκετά για να σου δώσει ζωή, μια καρδιά που χτυπάει δυνατά, χωρίς να την έχεις κερδίσει, να την δικαιούσαι· απλόχερα, μεγαλόχαρα. Κάποιος σε δημιούργησε και περιμένει να γίνεις κάτι περισσότερο. Γι’ αυτό είναι τέτοια η αίσθηση να δίνεις, να προσφέρεις, να γίνεσαι κάτι περισσότερο, να εξελίσσεσαι, να ξεπερνάς τους φόβους σου.
Αυτό το νέκταρ προσφοράς, ανάπτυξης και εξέλιξης, πολλοί θα το χάσουν, επειδή άφησαν τον φόβο να τους καταβάλει.
Πάντα θα υπάρχει ένα κομμάτι μέσα σου που είναι φοβισμένο, είναι φυσιολογικό. Απλά μην το αφήνεις να διευθύνει τη ζωή σου, να κάνει κουμάντο.