Ο Karl Jung μας λέει κάτι για τους ανθρώπους γύρω μας που δεν μας αρέσουν, που απεχθανόμαστε, που κακολογούμε, που νοιώθουμε αποστροφή, που μας ενοχλούν.
Όλοι αυτοί οι άνθρωποι μας δείχνουν… τον εαυτό μας. Κάποιο μέρος αυτού που είμαστε. Ένα κομμάτι της πολυδιάστατης ανθρώπινης ύπαρξής μας.
Την ονόμασε ‘σκιά’. Σκιά του εαυτού μας. Σαν σκιά μας είναι αυτοί οι άνθρωποι.
Κάθε χαρακτηριστικό μας που αρνούμαστε να παραδεχτούμε πως έχουμε, ή έχουμε απωθημένο κάπου μέσα μας, επιφανειακά ή πολύ βαθιά.
Αυτό το κομμάτι μας κυνηγάμε, ενίοτε καιροφυλαχτούμε να το βρούμε σε κάποιον άλλον άνθρωπο. Ακόμα και αν φαινομενικά έρχεται και μας βρίσκει αυτό(ς), όσο και αν θέλουμε να το αποφύγουμε. Στον κοινωνικό κύκλο μας, στον δρόμο, στις ειδήσεις, παντού.
Κάθε χαρακτηριστικό που αρνούμαστε ότι είναι -και αυτό- κομμάτι του εαυτού μας, μας ακολουθεί επίμονα και συστηματικά, σαν σκιά.
Αν το αρνούμαστε καιρό, αυτό εμφανίζεται όλο και πιο έντονα και τότε το φοβόμαστε όλο και περισσότερο, επειδή δεν μπορούμε να το αποφύγουμε. Σαν να μας κυνηγάει -παντού.
Όπως η σκιά, όσο και αν θέλουμε να την αποφύγουμε, θα είναι διαρκώς εκεί, δίπλα μας.
Μένει δίπλα μας, προσωποποιημένη στους ανθρώπους με τα χαρακτηριστικά που αποφεύγουμε, για κάποιους δικούς μας (παρελθοντικούς;) λόγους, να κοιτάξουμε κατάματα, μέσα μας.
Μένει δίπλα μας κι εμφανίζεται σε ανθρώπους γύρω μας, μέχρι να τα αναγνωρίσουμε μέσα μας, να τα αποδεχτούμε και να τα αγκαλιάσουμε, ως μέρος της ανθρώπινης ύπαρξής μας.
Μέχρι να συμβεί αυτό, αυτό που συμβαίνει είναι ότι αντιδράμε πιο έντονα και συναισθηματικά -από όσο θα ήταν φυσιολογικό- όταν ‘πέφτουμε / πέφτουν’ πάνω μας.
Όταν βλέπουμε τη ‘σκιά’ μας στους άλλους ανθρώπους γύρω μας.
Μέχρι να την αναγνωρίσουμε -ως μέρος της πολυδιάστατης, αριστουργηματικής ύπαρξής μας- και να την αποδεχτούμε ως φυσιολογική, ανθρώπινη.
Τότε βρίσκουμε ειρήνη μέσα μας. Και, ως αποτέλεσμα, κι έξω μας.
Τροφή για σκέψη: έχει νόημα να γκρινιάζουμε για τη συμπεριφορά κάποιου άλλου, ή μήπως να αναρωτιόμαστε ποια δική μας ‘σκιά’ μάς δείχνει / αποκαλύπτει;