Μια μέρα ηλιόλουστη, σε ένα καφέ, δίπλα στο κύμα, με θέα τη θάλασσα, άκουσε έναν διάλογο δίπλα του. Τον έβαλε σε σκέψη και περισυλλογή.
Δύο γνωστοί, φίλοι συναντήθηκαν στο διπλανό τραπέζι για να συζητήσουν φιλοσοφικά. Σταδιακά, τα λόγια τους τράβηξαν την προσοχή του και άρχισε να τους ακούει όλο και πιο προσεκτικά, καθώς άνοιγαν τη συζήτηση:
«Φίλε μου, γνωρίζεις ότι όλα είναι Ένα, είμαστε μια Ενέργεια σε διαφορετικές μορφές. Ανάλογα με τη συχνότητα και την πυκνότητα, η μία παρουσιάζεται στις αισθήσεις μας ως ανθρώπινο σώμα, η άλλη ως τραπέζι, η άλλη ως αέρας, η άλλη ως σκέψη, ως συνάδελφος, ως συναίσθημα, η άλλη ως σπίτι, θάλασσα, φίλος, χώμα, θείος, σύννεφο, αυτοκίνητο, κ.ο.κ. Σωστά;»
«Σωστά, όλα είναι όντως ενέργεια και αυτό είμαστε. Οπότε, εκεί που φαίνεται να τελειώνει το ένα σώμα, αρχίζει ένα άλλο, δεν υπάρχει κενό. Ο αέρας μάς συνδέει, όλα είναι ένα γύρω μας, απλά με διαφορετικές πυκνότητες και συχνότητες. Δεν είμαστε αποκομμένοι όπως φαίνεται στις αισθήσεις μας, ούτε στο φυσικό επίπεδο. Πόσο μάλλον στο ψυχικό ή νοητικό ή άλλο, σωστά;»
«Σωστά τα λες και θα το πάω παραπέρα. Όλα δεν είναι απλά ενέργεια, είναι κάτι ακόμα παραπέρα· συνειδητότητα, ενότητα. Στην ολιστική θεώρηση του κόσμου, η πολλαπλότητα, η διαφορετικότητα είναι φαινομενική και η βαθύτερη πραγματικότητα είναι η Ενότητα. Έν το Πάν, Πυθαγόρας. Όλα τα έμβια όντα και τα πράγματα αποτελούν ένα ενιαίο, αλληλένδετο σύνολο. Ό,τι δίδαξαν και οι σοφοί της Ασίας: Λάο Τσε, Βούδας. Ό,τι δίδαξε και ο Ιησούς Χριστός αργότερα. Σε αυτό, χρόνος, τόπος δεν υφίστανται ουσιαστικά.»
«Όντως, αυτό έχει αποδείξει και η κβαντική επιστήμη. Ασχέτως αν οι συμβατικοί φυσικοί επιστήμονες, σαν να έχουν αποσπάσει το πνεύμα από την ύλη της ουσίας, και αναζητούν ακόμα αυτό που λένε «το μόριο του Θεού;»
Συνέχισαν τη συζήτηση γύρω από την ενέργεια και τη συνειδητότητα του σύμπαντος, σε σχέση με τις θρησκείες και τα πιστεύω των ανθρώπων που προσπαθούν να εξηγήσουν τη μεγαλοσύνη του κόσμου όλου.
Λίγο πιο μετά, καθώς απολάμβανε ένα ζεστό ρόφημα, άκουσε να συζητάνε τα εξής:
«Όλα είναι καθρέφτης, κάθε κατάσταση που συναντάς. Σε ένα παράλληλο σύμπαν, δεν υφίσταται η κατάσταση αυτή που βιώνουμε τώρα, εσύ κι εγώ.»
«Έτσι είναι φίλε. Λένε πως διανύουμε την περίοδο της κβαντικής υπέρβασης. Χρειάζεται ως άνθρωποι να εργαστούμε και με την κατώτερη φύση μας. Αυτό το -ας πούμε ‘κακό’, σκοτεινό- κομμάτι χρειάζεται να αγγίξουμε. Είναι μέρος της διαδρομής που χρειάζεται να διανύσουμε. Βλέπεις τι αρνητικά γεγονότα εξελίσσονται γύρω μας, στον κόσμο.
«Ααα, δεν θέλω να ξέρω τα αρνητικά. Δεν τα παρακολουθώ, με ρίχνουν σε διάθεση και καθαρότητα της σκέψης μου.»
«Θα σου πρότεινα να το ξανασκεφτείς αυτό. Αν μου επιτρέπεις -κατά την ταπεινή μου άποψη, δεν χρειάζεται απάρνηση των αρνητικών μηνυμάτων, ειδήσεων, συμβάντων. Που αναστατώνουν και φέρνουν αντίδραση, αντίσταση ακόμα. Σκέψου μήπως πας πλέον στο επόμενο βήμα: στο μονοπάτι της Αυτοαπελευθέρωσής σου.
Δεν λέμε να βλέπεις συνεχώς ειδήσεις και συμβάντα αρνητικά. Όμως είναι να επιτρέψεις την αντίδραση, δυσφορία στο σώμα, άρνηση να εκτεθείς σε αυτά τα ‘αρνητικά’ πεδία. Συνειδητοποιείς και το ξέρεις πως όλα είναι καθαρή Θεία Φύση, δεν υπάρχει καθαρό και ακάθαρτο, καλό και κακό.
Υπάρχει μόνο καλό, τίποτα δεν μας απειλεί. Όλα είναι προβολές κι εκδηλώσεις επιπέδων Συνειδητότητας και σε αυτό το πεδίο, αυτό είναι η ‘ζωή’ που ζούμε, η ‘ταινία’ που παίζουμε.
Άρα όταν είσαι σε έναν χώρο, να θυμάσαι: εσύ επηρεάζεις τη ‘ζωή’ σου, την ‘ταινία’ σου. Αν εσύ ξέρεις ποιος είσαι κι έχεις απελευθερωθεί, από αυτή τη θέση θέασης, εσύ επηρεάζεις τον χώρο, χωρίς τίποτα εξωτερικό να σε ‘ακουμπάει’.
Όλα απελευθερώνονται και απλά τα αναγνωρίζεις ως συνειδητότητες. Δεν σε ‘ακουμπούν’, δεν σε επηρεάζουν καν. Και το χειρότερο έγκλημα στον πλανήτη, η χείριστη είδηση, ξέρεις ότι είναι απλά ένα πεδίο Συνειδητότητας.
Με συμπόνια το ‘καθαρίζεις’, και αν ή όταν είσαι έτοιμος και καθαρός, η αποστολή είναι να φέρουμε το φως στη Συνειδητότητα των άλλων. Να συνειδητοποιήσουν ότι αυτή είναι μια σκοτεινή προβολή της δικής τους κατώτερης φύσης και να πάρουν την ευθύνη πίσω από αυτή. Χρειάζεται να εργαστούμε και με την κατώτερη φύση μας, να αγγίξουμε και αυτό το κομμάτι του είναι μας. Σε αυτή την περίοδο βρισκόμαστε τώρα.
Σίγουρα δεν το φοβάσαι το σκοτεινό μήνυμα, δεν του δίνεις υπόσταση σαν να υπάρχει πραγματικά. Δεν επηρεάζει το σώμα. Χρειάζεται περισσότερη προστασία: να θυμάσαι τη Δύναμή σου. Θυμάσαι την Αλήθεια και όπου μπαίνεις, οι άλλοι θα απελευθερώνονται.»
Όμως όλο αυτό απαιτεί να γνωρίζεις την Αλήθεια. Το ‘Έν το Πάν’ του Πυθαγόρα και όχι μόνο. Παντού στον πλανήτη λένε το ίδιο, το αυτό.»
«Έτσι είναι, φίλε μου. Είναι πέραν από κάθε φαντασία. Τίποτα δεν υπάρχει όπως φαίνεται ή νομίζουμε ότι υπάρχει. Τραπέζι, σκύλος, μουσική. Τα πάντα είναι αυτό το θαυμαστό, υπέροχο πεδίο της Συνειδητότητας κι εμείς είμαστε εκδηλώσεις της -όχι δημιουργήματα. Εκδηλώνεται η Συνειδητότητα με διάφορες μορφές και εξελίσσεται ‘το παιχνίδι’, ‘η ζωή’, ‘η ταινία’· πες το όπως θες. Βασικά, ταινίες μέσα σε ταινίες -movies within movies.
Όταν το γνωρίζεις αυτό, ξέρεις πού βρίσκεσαι. Έχεις συνείδηση. Υπάρχουν άπειρα παράλληλα σύμπαντα, διαστάσεις. Και δεν υπάρχουν ταυτόχρονα, καθώς όλα είναι Ένα, εδώ και τώρα.
Ξέρεις μέσα σου, γνωρίζεις πως όλα τα εκδηλώνεις εσύ, όλα. Εδώ και τώρα. Δεν υπάρχει τίποτα έξω από εσένα. Οτιδήποτε παρατηρείς με τις αισθήσεις σου. Δεν υπάρχει ο Θεός, ο εγκληματίας, ο άγιος, ο ηλίθιος, η καλή, το άσχημο. Όλα είναι απλά εσωτερικές εκδηλώσεις σε μια εξωτερική ταινία, που τη λέμε ‘ζωή’ του καθενός. Όλα είσαι εσύ, ό,τι αντικρίζεις και βλέπεις, ακούς, κτλ.»
«Σωστά, όλα είσαι εσύ, όλα είμαι εγώ. Αυτή είναι η Αλήθεια. Πόσο όμως ασύλληπτη είναι, δύσκολη να τη συλλάβουμε ως άνθρωποι, όπως έχουμε μεγαλώσει να πιστεύουμε. Ξέρεις, αν γινόταν και φωτιζόμουν τώρα, χωρίς να έχω συνειδητοποιήσει την Αλήθεια στο βάθος της αλλά μόνο επιφανειακά, θα τρελαινόμουν. Όπως παθαίνουν κάποιοι άνθρωποι. Θα περνούσε η συνείδησή μου σε όλα τα παράλληλα σύμπαντα με τα οποία συνδέομαι τώρα. Με όλους τους ρόλους, από άγιου έως εγκληματία. Δεν θα μπορούσα να τους διαχειριστώ ταυτόχρονα!»
«Έτσι είναι, οπότε για να τους φέρουμε στην επιφάνεια, να τους/μας συγ-χωρέσουμε ένα-ένα, τους επιτρέπουμε να αναβληθούν προσεκτικά, ελεγχόμενα στη ‘ζωή’, στην ‘ταινία’ του ο καθένας μας και όλοι μαζί. Εκπληκτικό.»
Για λίγο ένοιωσα πως έκαναν παύση για να αναλογιστούν όλα όσα έλεγαν. Κοίταξαν γύρω τους, σαν να παρακολουθούν απολαυστικά την ‘ταινία’ τους να εξελίσσεται. Τη θέα της θάλασσας, τον ήχο των κυμάτων, τη συζήτηση του σερβιτόρου παραπέρα, τη φωτιά της σόμπας που έκαιγε, τον ήλιο που μας ζέσταινε.
Μετά από λίγο συνέχισαν:
«Επομένως, γυρίζοντας πίσω σε αυτό που έλεγες για τις άσχημες ειδήσεις στην τηλεόραση· δεν χρειάζεται να φοβάσαι κάτι που αντικρίζεις. Δεν χρειάζεται να λες ‘αυτό καλό’, ‘αυτό κακό, ‘αυτό άσχημο’, ‘αυτή είναι μια καλή μου εκδοχή’, ‘αυτή μια κακή’. Αυτό είναι ένα πεδίο θέασης δυϊσμού· δεν υπάρχει αυτό, δεν υφίσταται. Είσαι ένα, όλα είσαι εσύ.»
«Μου θύμισες την ετοιμολογία του Ζευς=ζεύξη, Δίας=δύο. Η ζεύξη των δύο σε ένα, και τα δύο μαζί σε ένα ταυτόχρονα. Και δύο, και ένα. Δύσκολο να το συλλάβουμε όπως έχουμε συνηθίσει να σκεφτόμαστε, ε;
«Σωστά. Όταν θυμάσαι, όταν ξέρεις πως όλα είσαι εσύ, την ίδια στιγμή -εκεί μπερδευόμαστε και την πατάμε πολλοί πνευματικοί άνθρωποι- χρειάζεται να σεβαστείς αυτή τη συνθήκη! Είναι πολύ έντονη στη αρχαία διδασκαλία του Τάο από τον Λάο Τσε στην Ασία. Μας καλεί να υπερβούμε τη μονοδιάστατη λογική και να σκεφτούμε από δύο πλευρές ταυτόχρονα.
Όσο ενσαρκώθηκες, τόσο και δεν ενσαρκώθηκες -υπάρχει και δεν υπάρχει το υλικό σώμα! «Τα πάντα είναι και δεν είναι». Πυθαγόρας. Και είναι -το αγγίζω, το βλέπω. Όπως και δεν είναι -δεν υφίσταται.
Δεν θα πάω να τρακάρω στο αυτοκίνητο ή στον τοίχο επειδή όλα είναι ένα και δεν υπάρχουν! Θα σεβαστώ την ενσάρκωση, την ύλη. Το υλικό μου σώμα, τον φορέα μου, το σπίτι. Θα το θρέψω, θα το φροντίσω. Στο υλικό πεδίο που ζω, στο σύμπαν αυτό.»
«Έχει πλάκα. Μέχρι να δεις, ακούσεις κάτι, δεν είχε συμβεί. Ακόμα και μετά, μπορείς να δημιουργήσεις ένα σύμπαν όπου αυτό το συμβάν δεν συνέβη τελικά, ήταν π.χ., παραπληροφόρηση. Η ‘πραγματικότητα’ που βιώνει ο καθένας είναι διαφορετική για τον καθένα.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο σκοπός είναι ο καθένας να αντιλαμβάνεται, να κατανοεί, να συμπονάει, να συγχωράει, να συμπεριλαμβάνει την ‘πραγματικότητα’ του άλλου και να νοιώθει ότι είναι ένα με τον άλλον. Είμαστε ένα.
Συμβαίνει κάτι αρνητικό; Αυτό επηρεάζει τους πνευματικές ψυχές. Επειδή όλα συμβαίνουν μέσα μας, μπορούμε με τη συνειδητότητα και την πνευματική εργασία να στείλουμε θετική ενέργεια.»
«Έτσι είναι. Σε κάθε περίπτωση, αν κάποιος συνειδητοποιήσει μια πράξη του, η συνειδητοποίηση μπορεί να τον απελευθερώσει. Δεν απαιτείται κριτική ή άλλος λόγος, αρκεί η συνειδητοποίηση.
Υπάρχει, δεν υπάρχει κάποιο γεγονός, ποιος νοιάζεται, όλα είναι τέλεια ούτως ή άλλως. Απλά όντας σε αυτό το σώμα, σε αυτό το πεδίο / σύμπαν τώρα, οφείλουμε να λάβουμε υπόψη τις συνθήκες, συνιστώσες που συμβαίνουν σε αυτό, π.χ., ένα γεγονός και να κινηθούμε με βάση και αυτό ενίοτε.»
Για αρκετά λεπτά, διέκοψαν και φάνηκαν να κάνουν ένα διάλειμμα για σηκωθούν και να απαντήσουν κάποιες κλήσεις περπατώντας εκεί γύρω.
Λίγο αργότερα, επανήλθαν και άρχισαν μια νέα, σχετική συζήτηση:
«Δεν μπορεί να δημιουργηθεί ουσία, χωρίς την προσωπικότητα. Είναι μαθηματικά. Χρειάζεται η προσωπικότητα του καθενός μας στη ‘ζωή’. Είναι απαραίτητη σε αυτό το ταξίδι. Ενίοτε να πας από τον έναν εαυτό σε άλλον, π.χ., από δικηγορία σε παπάς, προτού ισορροπήσεις -σαν το εκκρεμές.»
«Έτσι είναι, εκτός αν έρθει κανείς ήδη φωτισμένος στη ζωή. Ειδάλλως, χρειάζεται κανείς την προσωπικότητα για να φτάσει να δει την ουσία. Έτσι ‘παίζεται το παιχνίδι’, η ‘ταινία’ σε αυτό το υλικό πεδίο, στο σύμπαν αυτό -σε άλλα σύμπαντα ίσως όχι.
Αν υπάρχει, μία ύψιστη πραγματική αποστολή για όλους μας είναι ίσως να αφυπνιστούμε, να θυμηθούμε ποιοι πραγματικά είμαστε και να δούμε, να συνειδητοποιήσουμε το παιχνίδι των εκδηλώσεων που είναι η ‘ζωή’ μας.
Υπάρχουν πολλά μονοπάτια, αλλά τελικά ένα/κανένα. Καστανέδα. Οπότε, αν θυμάσαι ότι δεν υπάρχει κανένα μονοπάτι, βρες ένα μονοπάτι -να προβάλεις την ‘ταινία’ σου- που να περνάς καλά! Ίσως είχε δίκιο· ίσως.
«Ναι, σε αυτή την προβολή ‘ταινίας’, βρες το μονοπάτι σου. Φίλε, χαίρομαι που σε γνώρισα! Νοιώθω σαν να βρήκα έναν μελλοντικό ή παράλληλο εαυτό γνωρίζοντας σε:)
Αυτό που δεν έχω ξεκαθαρίσει και θέλω να σε ρωτήσω: ποιανού είναι μια προβολή;»
«Θεωρώ ότι η κάθε προβολή ‘ταινίας’, αυτό που ζούμε, είναι μία για όλους όσους την παρακολουθούν. Ο καθένας προβάλει τον εαυτό του -μέρη του- στους άλλους. Οι υπόλοιποι βλέπουμε την προβολή της δικής του ‘ζωής’, ό,τι προβάλει ο άλλος στην ‘ταινία’ του.
Συνολικά βλέπουμε διάφορες «ταινίες» άλλων στην «ταινία» μας, στη «ζωή» μας. Και οι άλλοι παίζουν κάποιον ρόλο, για κάποιον λόγο πάντα. Όλα γύρω είναι για κάποιον λόγο, διαρκώς.
Όλα συμβαίνουν για τουλάχιστον 8 λόγους και όλα συνδέονται στο στήσιμο μιας ‘ταινίας’. Σωκράτης. Στο επίπεδο Συνειδητότητας που είμαστε εμείς, το πολύ 1-2 λόγοι και αν, θα αποκαλυφθούν. Οπότε μην ασχολείσαι, μην σπαταλάς τη ζωή σου σε αυτούς.
Εστίασε στο πιο σημαντικό σε προτεραιότητα, την απελευθέρωση της ψυχής σου. Όχι τόσο σε λεπτομέρειες γύρω και συμβάντα. Πώς ντύθηκες εσύ ή άλλοι, πώς φαίνεται κάτι, αν είναι σωστά τοποθετημένο. Προέχει το να δεις πέρα και πάνω από τα φαινόμενα γύρω.
Όσο είσαι ακόμα σε παρακολουθηματική κατάσταση και αντιδράς, δεν θα έρθει απελευθέρωση. Θα έρθει όταν φύγεις από το Νευτωνιανό μοντέλο εξωτερικής δράσηςà εσωτερικής αντίδρασης και να ζεις αλλιώς, από μέσα προς τα έξω.
Δεν υπάρχει εξωτερικός κόσμος. Είναι μια προβολή του εσωτερικού. Μόνο αυτό υπάρχει. Ό,τι βλέπεις, οτιδήποτε, είσαι εσύ.
Όσο αυξάνεις τη διάκρισή σου σε όσα προβάλεις εξωτερικά γύρω, ο καθοδηγητής αυτός σε βοηθάει να βλέπεις, να εστιάζεις σε αυτά που μπορούν να σε καθοδηγήσουν. Αρχίζεις να αφουγκράζεσαι. Αρχίζει να αυξάνεται η διάκριση και έρχεται η σοφία στη ζωή σου.
Όχι με ένστικτο -αυτό είναι ζωώδες. Αυθόρμητα θα νοιάζεσαι λιγότερο για το ‘σκηνικό’, περισσότερο για το τι σου κάνει στην ψυχή σου, για φιλοσοφικές συζητήσεις, για τις αισθήσεις κάθε στιγμής, για τις σκέψεις και τα συναισθήματα που έχεις, για το πεδίο της φύσης. Αυτά είναι τα κριτήρια που εστιάζεις.»
«Έτσι είναι. Όπως λέει ο Γκουρτζίεφ, όταν δεν είμαστε έτσι συνειδητοί με το τι συμβαίνει πραγματικά, είμαστε σαν να κοιμόμαστε. Ζωντανοί-κοιμισμένοι. Σαν σε κάψουλα στο matrix.
Εγώ νοιώθω σαν να κοιμάμαι, σαν να μην θυμάμαι την Αλήθεια του ποιος είμαι κατά 99% του χρόνου μου!»
«Δεν είναι ίσως δίκαιο για σένα να λες ότι είσαι ασυνείδητος κατά 99% του χρόνου. Θα σου πρότεινα να μην αυτό-προγραμματίζεσαι αρνητικά.
Αν συνειδητοποίησες πώς ήσουν τώρα, πότε το θυμήθηκες; Τώρα; Είναι το τώρα-τώρα; Και την προηγούμενη στιγμή, δεν σε είχες θυμηθεί;
Μόνο και μόνο που αυτή τη στιγμή συνειδητοποίησες ότι δεν σε θυμόσουν πριν, πάλι συνειδητός είσαι. Γιατί συνειδητοποιείς πως δεν ήσουν συνειδητός. Άρα είσαι έξω από αυτό. Γιατί κάθε στιγμή είναι τώρα. Δεν υπάρχει το πριν και το μετά.
Δεν είσαι ποτέ σε μια κατάσταση έλλειψης συνειδητότητας -άγνοιας, ύπνου, από τη στιγμή που είσαι συνειδητός ότι δεν ήσουν. Αν όντως δεν ήσουν συνειδητός, αν είχες άγνοια, τότε δεν θα υπήρχε αυτή η στιγμή, αυτή η επίγνωση της κατάστασης τώρα.
Πάντα είσαι συνειδητός. Δεν υπάρχει ‘στιγμή’ που να είσαι συνειδητός, αυτό είναι μια ψευδαίσθηση ούτως ή άλλως:)
Πάντα είσαι συνειδητός, οπότε καλύτερα μη δίνεις την ψευδαίσθηση, την υπόσταση που δεν έχει εξ’ ορισμού. Να συνδεθείς με την Αλήθεια σου· είσαι η ίδια η Συνειδητότητα. Δεν υπάρχει ούτε το ‘είμαι συνειδητός’ ούτε το ‘είμαι ασυνείδητος’, όσο και να το προσπαθήσεις.
Δεν υπάρχει αυτή η δυνατότητα. Μόνο μέσα στο ‘παίγνιο’, την ‘ταινία’, το Εγώ νομίζει ότι έχει τα ινία και λέει ‘είμαι ασυνείδητος’ ή ‘συνειδητός’. Αυτή όμως είναι η συνθήκη. Η αλήθεια είναι ότι είσαι πάντα συνειδητός, οπότε καλύτερα μην το προγραμματίζεις στον νου σου και μην λες στον εαυτό και τα κύτταρά σου το αντίθετο.
Αντιθέτως, μόνο που το λες, εφόσον το παρατηρείς -ότι ήσουν ασυνείδητος, ότι ήταν το Εγώ σου, είσαι 100% συνειδητός! Έτσι εξελίσσεσαι.»
«Συμφωνώ, θα το σκεφτώ καλύτερα, σε ευχαριστώ. Βέβαια, σχετικά με την εξέλιξη, καταλαβαίνεις ότι δεν υπάρχει πραγματικά ‘εξέλιξη’, ‘πρόοδος’, ‘αυτοβελτίωση’. Ποιον εαυτό να εξελίξεις; Να εξελίξεις την τελειότητα; Είμαστε ήδη εκεί. Τα πάντα υπάρχουν [ήδη].
Από την ανώτερη θέαση, τα πάντα είναι ήδη τέλεια. Είναι ένα, μια Συνειδητότητα που απλά παίζει το παιχνίδι των εκδηλώσεων. Αν πεις ‘θα εξελιχθώ’, σημαίνει ότι έχεις ταυτιστεί με τον ρόλο στη ΄ζωή’ σου, θεωρείς ότι πρέπει να ανέβεις από κατώτερο επίπεδο. Αυτό όντως υπάρχει σε αυτό το πεδίο, στο σύμπαν αυτό, στην ‘ταινία’ αυτή, όμως στην πραγματικότητα όλα είναι ήδη τέλεια, δεν έχεις κάτι να εξελίξεις.
«Έτσι είναι, είμαστε το εν και το παν εν δράσει. Ίσως η μόνη αποστολή και λύση στην αναζήτηση της ζωής είναι να υπερβείς πλήρως τον εαυτό σου, την ταυτότητα, την προσωπικότητα αυτής της ‘ζωής’, της ‘ταινίας’. Αφού το πετύχεις, θα συνεχίσεις να είσαι ο εαυτός σου, με ταυτότητα, προσωπικότητα στη ‘ζωή’ σου, την οποία θα αξιοποιείς -το σώμα, τον νου, κτλ.- στο υλικό πεδίο / σύμπαν της ‘ζωής’ αυτής.
Όμως πλέον θα καθοδηγήσε αυθόρμητα από την αληθινή σου φύση, που είναι η τελειότητα, η νοημοσύνη του κόσμου. Δεν θα περνάει πλέον η ζωή μέσα από το φίλτρο του Εγώ. Εγώ, οι άλλοι, πώς θα εξελιχθώ, πώς θα γίνω πιο έξυπνος, πώς θα είμαι ευτυχισμένος, πλήρης. Όλα αυτά είναι παραισθήσεις από αυτή την άποψη. Και ‘πραγματικότητα’, και παραισθήσεις. Δύο σε ένα, αυτή η προηγμένη σκέψη είναι που καλλιεργείται.»
«Καλά τα λες. Ο νους δεν μπορεί να σε απελευθερώσει ποτέ, επειδή δεν μπορεί να δει τη συνολική εικόνα που περιγράφεις. Είναι ένα φανταστικό αναλυτικό εργαλείο. Είναι η έδρα του Εγώ μας. Π.χ., την επιστημονική ανακάλυψη και την τεχνολογική πρόοδο την ονομάζει ‘εξέλιξη’. Όμως αυτές είναι μόνο σε νοητικό επίπεδο, όχι σε πνευματικό και ψυχικό και βιωματικό. Ακόμα και όταν ασχολείσαι με την αυτοβελτίωση και μαθαίνεις πρακτικές για τον νου, το σώμα και το πνεύμα, ακόμα παραμένεις σε ταύτιση με τον υλικό κόσμο, απλά χτίζεις και παρουσιάζεις ένα ωραίο πνευματικό Εγώ:)»
Γέλασαν με αυτή τη συνειδητοποίηση της αυταπάτης, σαν να είχαν περάσει κάποτε από αυτή την κατάσταση. Όπου θα νόμιζαν ότι έχουν συνειδητοποιήσει και βιώσει την Αλήθεια, όταν απλά ένοιωθαν πιο πνευματικοί αλλά σε νοητικό, όχι ψυχικό επίπεδο.
Μετά από λίγο, συνέχισε ο ένας τη συζήτηση:
«Κάθε στιγμή δημιουργείς με τις αισθήσεις, με την αντίληψή σου την ‘πραγματικότητα’. Δεν υπάρχει αντικειμενικά. Αν το βλέπουν και άλλοι, το δημιουργείς μαζί τους το όποιο πράγμα. Δεν υπάρχει.
«Όλα γίνονται, εμείς απλά παίζουμε τους ρόλους, συναντάμε ανθρώπους και γεγονότα όχι τυχαία. Μια ταινία μέσα σε μια ταινία.»
«Μια υπέροχη κατεύθυνση, μια ωραία εκδήλωση είναι η κάθε αφυπνιστική, πνευματική γνωριμία, περίσταση, γεγονός στο μονοπάτι της ‘ζωής’. ‘Και αυτός είναι ένας δρόμος για τον Θεό’, Καζαντζάκης. ‘Όλοι προς τη Θέωση πάμε’:)
Όλα είναι ‘παιχνίδια’, μια ‘ταινία’ του μυαλού. Δεν έχει σημασία να περιγράφουμε πώς βιώνει την αφύπνιση έκαστος. Είναι εσωτερικό θέμα μόνο. Το να το ακούει το μυαλό, το Εγώ και να λέει είτε ‘ωω, να το βιώσω κι εγώ’, ή ‘τι είναι αυτά που λέει’ δεν έχει νόημα.
Στημένη, ‘σκηνοθετημένη’ κάθε στιγμή της ‘ταινίας’. Μια συνάντηση. Ένα κοσμικό αστείο. Αφού έχει ήδη συμβεί, δεν το κάνει κανείς, είναι όλα ήδη τέλεια. Από την άλλη μεριά όμως, προσοχή: αυτό δεν είναι καθόλου μα καθόλου απαξιωτικό για ό,τι συμβαίνει· όσο και αν θα φαίνεται απαξιωτικό στο Εγώ. Απλά είναι.
Κάποιος μπορεί να πει: ‘Το ζητούμενο είναι στην κάθε στιγμή να βιώνεις τη στιγμή. Αυτό.’
Αυτό είναι το δικό του ‘ζητούμενο’, όχι απαραίτητα το πραγματικό. Όμως και αυτή είναι γνώση / ερμηνεία για τον νου μόνο. Είναι άχρηστη, καθώς η Αλήθεια δεν φωτίζεσαι ποτέ με το μυαλό.»
«Καλά τα λες. Επειδή, όμως, δεν παύει να είναι μια συνθήκη του υλικού επιπέδου, είναι καλό να του δώσεις βάση, μια σημασία. Γιατί θες τον νου μαζί σου, όχι απέναντι. Οπότε ενδεχομένως να είσαι στο τώρα, να το βιώνεις. Έτσι δεν είναι;»
«Ναι, συμφωνώ. Το μυαλό έχει το παράδειγμα της Θέωσης: τον Χριστό και όποιον άλλο στους άλλους λαούς. Και ό,τι άλλο βοηθάει να απελευθερωθεί.»
Για λίγο, έκαναν παύση και ήπιαν λίγο καφέ και τσάι. Μετά συνέχισε ό ένας:
«Σκέψου τη σημερινή συνάντησή μας. Δύο άτομα. Τη βιώνει ‘το εν και το παν’. Δεν υπάρχουμε ως δύο ξεχωριστά άτομα, συνδεόμαστε ως Ένα. Αυτή είναι η μαγεία της κοσμικής Συνειδητότητας. Ξεχωριστά τη ζούμε ως φαινόμενο, συμβάν.»
«Όλα είναι ήδη τέλεια και ο καθένας έχει αποστολές σε διαφορετικά πεδία Συνειδητότητας. Καθένας έλκει τους ανθρώπους που μπορεί να υποστηρίξει.
Οι περισσότεροι άνθρωποι είμαστε προσκολλημένοι, εθισμένοι με τον ‘ρόλο’ που παίζουμε -τις προβολές του, το ψυχολογικό του. Ψάχνουμε να τον προβάλουμε στη σχέση, στη δουλειά, στα παιδιά, στους άλλους, στα γύρω.»
«Ναι, έτσι είναι. Επίσης, δεν υπάρχει ανώτερο και κατώτερο επίπεδο ανθρώπου. Όλα είναι οκ, αυτά τα διαχωρίζει το μυαλό, το Εγώ μας. Το να πιστεύεις ότι είσαι καλύτερος ή πιο προχωρημένος είναι και σωστό και λάθος. Όλοι είναι σε αυτό το επίπεδο.»
«Ακριβώς, το πώς το συνειδητοποιείς το κάνει σωστό ή λάθος. Αν συγκρίνεις τον εαυτό σου με τους άλλους, νομίζεις ότι έχει πάει / είσαι σε άλλο επίπεδο, στην πραγματικότητα είσαι πιο κάτω από αυτόν που δεν γνωρίζει τίποτα. Είσαι σε χειρότερη συνθήκη άγνοιας, καθώς εσύ -έστω θεωρητικά- το ξέρεις! Έστω θεωρητικά, γνωρίζεις πως Όλα είναι Ένα και είναι ήδη τέλεια. Άρα, γιατί κρίνεις και συγκρίνεσαι με άλλον άνθρωπο; Μιλάει το Εγώ σου, όχι εσύ πραγματικά.»
«Σωστά ρε φίλε. Αυτό που κάνω και με δυσκολεύει ενίοτε είναι να μεταδώσω αυτή τη γνώση σε ανθρώπους. Να τους μιλήσω για αυτά που συζητάμε. Φαίνονται πολύ διαφορετικά από όσα έχουν βιώσει και συνηθίσει ως τώρα. Μήπως είναι προχωρημένα για πολλούς;»
«Έτσι είναι. Θεωρώ πως αν πεις κάτι προχωρημένο, η ψυχή του άλλου θα το καταλάβει. Είτε το ακούσει ή όχι, την απόρριψη θα την βγάλει το Εγώ· δεν υπηρετούμε το Εγώ. Η ψυχή του θα το ακούσει, το υπόλοιπο σύστημα αναβαθμίζεται. Λειτουργείς με τον πιο ωφέλιμο τρόπο στην κατάλληλη συνθήκη. Η αγνή και καθαρή πρόθεση που έχει ουσία, περνάει. Αρκεί να το συζητάς έτσι, όχι εγωιστικά κι εσύ από την πλευρά σου πρωτίστως.»
«Μόνο με αγνή και καθαρή πρόθεση, φωτισμένη. Έτσι περνάει. Όπως μου ανέφερε μια καλόγρια πρόσφατα, και ο Χριστιανισμός μιλάει για αυτό. ‘Μην επιβάλεις την άποψη στον άλλον. Και αυτό είναι μια αμαρτία. Μόνο αν ζητήσει ή συμφωνήσει ο άλλος να ακούσει, μόνο αν θέλει. Ειδάλλως κράτησέ την για εσένα και απλά ηγήσου δια του παραδειγματισμού, ζώντας τη ΄ζωή’ όσο περισσότερο φωτισμένα μπορείς.’
Όλα είναι ήδη τέλεια, να θυμάσαι. Και όλοι είμαστε Ένα.»
Χαμογέλασαν. Σηκώθηκαν. Αγκαλιάστηκαν σφιχτά για αρκετή ώρα μάλιστα, σαν να έδιναν ο ένας στον άλλο άπειρη ενέργεια, αγάπη. Δύο ψυχές συνδέθηκαν. Η μία.
Αποχαιρετίστηκαν εγκάρδια και πήραν ο καθένας τον δρόμο του.
Μετά από λίγο, έφυγε και ο ακροατής του διαλόγου αυτού -τράβηξε τον δικό του δρόμο.
