Όταν έχεις μια δυνατή σύνδεση με τη φύση, όλα στη ζωή σου ρέουν και λειτουργούν σωστά. Όταν έχεις μια ασθενή σύνδεση μαζί της, τότε τα πράγματα δεν λειτουργούν ομαλά.
Όσο πιο απομακρυμένοι ζούμε από τη φύση, τόσο περισσότερο αφύσικη και ανισόρροπη είναι η ζωή μας.
Περνάμε τις μέρες μας κλεισμένοι μέσα, κοιτάζοντας οθόνες, αναπνέοντας ανακυκλωμένο αέρα. Συχνά ξεχνάμε πώς είναι να μας φωτίζει ο ήλιος, να μας αγγίζει το φως του. Πώς αισθανόμαστε τη γη κάτω από τα πόδια μας, το χώμα. Ακόμα και αν βρεθούμε για λίγο στη φύση, δεν συνδεόμαστε ουσιαστικά μαζί της. Ασχολούμαστε και μένουμε σε άσχετες συζητήσεις, προβλήματα, έννοιες, ευχαριστήσεις, δραστηριότητες, κ.α. Μπορεί ενίοτε να βρισκόμαστε σωματικά στη φύση, όμως νοητικά, ψυχικά παραμένουμε σε απόσταση -μάλιστα συχνά με φόβο ή αποστροφή από αναπόσπαστα, φυσιολογικά μέρη της.
Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί είμαστε αγχωμένοι, στρεσαρισμένοι, αποσυνδεμένοι και ανήσυχοι.
Όντας έτσι αποκομμένοι από τη ‘μητέρα’ όλων μας, νοιώθουμε ότι κάτι λείπει από τη ζωή μας – και αναζητούμε διαρκώς να καλύψουμε αυτό το μεγάλο κενό, με ευχαριστήσεις και ηδονές: ψώνια, φαγητά, ποτά, διασκέδαση, σεξ. Όταν νοιώθουμε πόνο/ασθένεια, ενίοτε τον λύνουμε με φάρμακα. Και όταν αυτά δεν λειτουργούν, παίρνουμε περισσότερα.
Η φύση λειτουργεί πάντα με ρυθμό. Εποχές. Κύκλους. Ανάπαυση και ανάπτυξη. Εμείς όμως, όντας χρόνια μακριά της, έχουμε αντικαταστήσει τους φυσικούς ρυθμούς μας με τεχνητούς: deadlines, email, ατελείωτο καταναλωτισμό -ειδικά στο φαγητό.
Έχουμε εξελιχθεί με αφύσικο τρόπο κι εκτός ευθυγράμμισης με τη φύση μας.
Όταν επανασυνδεθείς με τη φύση, συνειδητοποιείς και ενθυμάσαι τι εστί ισορροπία στη ζωή.
Ισορροπία είναι ο τρόπος με τον οποίο αναπτύσσεται το δέντρο.
Ο τρόπος που ρέει το ποτάμι.
Ο τρόπος που κινούνται τα σύννεφα και πετάει ο αετός στον ουρανό.
Χωρίς καμία εσωτερική αντίσταση.
Περπάτησε ξυπόλητη στη γη. Κάθισε κάτω από ένα δέντρο και νοιώσε τον αέρα. Βρέξου στη βροχή. Αφέσου στον καύσωνα ή το διαπεραστικό κρύο. Παρακολούθησε το ηλιοβασίλεμα χωρίς να βγάλεις φωτογραφίες.
Αυτά δεν είναι ούτε πολυτέλειες, ούτε χαζομάρες. Είναι αναγκαία για μια ισορροπημένη ζωή. Για σωματική και ψυχική υγεία κι ευημερία.
Το θέμα δεν είναι να βγεις έξω, στη φύση. Είναι να ‘γυρίσεις σπίτι’, στη φύση.
Η φύση έχει τη χάρη να μας θυμίζει ό,τι έχουμε ξεχάσει. Ότι η ακινησία της ηρεμίας είναι στην πραγματικότητα ροή και κίνηση. Ότι η ξεκούραση είναι ανάπλαση. Ότι δεν είμαστε καθόλου μόνοι και απομονωμένοι ο καθένας μας, αλλά μέρη μιας πλάσης απέραντης, καθηλωτικής, μυστηριώδους, θαυμάσιας και πανέμορφης.
