Σε αρκετές περιπτώσεις, η αιτία που ένα άτομο σπεύδει να κάνει μια χάρη, να ευχαριστήσει τον άλλον είναι κάποια ενοχή. Μια ενοχή με ρίζες πίσω στο παρελθόν και στην αδυναμία τότε ως παιδί να ευχαριστήσει κάποιους άλλους -συνήθως τους γονείς. Οι οποίοι μάλιστα δεν θα έπρεπε να είχαν ανάγκη να τους ευχαριστήσει το παιδί τους, όπως και να έχει.
Όταν γονείς με κάποια έλλειψη ωριμότητας μαθαίνουν -άμεσα ή έμμεσα, συνειδητά ή ασυναίσθητα- τα παιδιά τους πως η αγάπη τους προϋποθέτει να τους υπακούουν και να κάνουν ότι τους ζητάνε, ουσιαστικά -χωρίς να το καταλαβαίνουν- φορτώνουν στα παιδιά τους τα βάρη των ανασφαλειών τους. Και τα μαθαίνουν ότι πρέπει να φέρονται όπως εκείνοι επιθυμούν, αν θέλουν να λάβουν αυτό που θα έπρεπε να δίνουν χωρίς καθόλου προϋποθέσεις -την αγάπη τους.
Μεγαλώνοντας, το άτομο συνηθίζει να κάνει χάρες με θυσίες και υπερβολές, όχι επειδή άλλοι τις απαιτούν, αλλά επειδή αυτή η ενοχή που του επιβλήθηκε τότε, ακόμα τον οδηγεί στις πράξεις του. Μπορεί να δίνει περισσότερα από όσο χρειάζονται και μετά να ενοχλείται με τους άλλους που τα δέχτηκαν ή δεν τα ανταπέδωσαν ανάλογα, χωρίς να συνειδητοποεί ότι οι άλλοι δεν ζήτησαν ποτέ τόσα πολλά. Αντιθέτως, πιθανώς δεν θα είχαν κάποιο θέμα χωρίς τις πράξεις του. Όμως η αίσθηση της ενοχής μπορεί να τον αποτρέπει από το να το δει αυτό καθαρά.
Η χρόνια προσπάθεια να ικανοποιεί κάποιος τους άλλους και να τους έχει διαρκώς ευχαριστημένους είναι συχνά μια στρατηγική, ένας τρόπος για να κερδίσει την εύνοια κι έτσι να αποφύγει την απόρριψη, την ενοχή και την μοναξιά. Όμως, όσο περισσότερο προσπαθεί να ικανοποιεί τους άλλους, τόσο περισσότερη μοναξιά χτίζει μέσα του.
Η λύση δεν είναι να απορρίψει τους άλλους, από αντίδραση. Είναι να γίνει πιο αυθεντικός στην επικοινωνία μαζί τους. Να καταλάβει τι είναι καλό να κάνει προς τους άλλους, χωρίς να θυσιάζεται στη διάθεσή τους.
Αυθεντικές πράξεις είναι πράξεις χωρίς καμία πίεση, καμία προσδοκία ή φόβο. Δεν είναι αυθεντικές όταν γίνονται επειδή κάποιος πιέζει -άμεσα ή έμμεσα- να του τις κάνει. Δεν είναι αυθεντικές όταν τις κάνει προσδοκώντας οποιαδήποτε ανταπόδοση. Δεν είναι αυθεντικές όταν τις κάνει από φόβο, θέλοντας να αποφύγει κάτι.
Όταν είναι κανείς αυθεντικός, βοηθάει, φροντίζει κι εξυπηρετεί όποτε χρειάζεται βοήθεια κάποιος, και αντίθετα δεν το κάνει όταν δεν χρειάζεται.
Η αυθεντικές πράξεις φέρνουν ισορροπία στις σχέσεις και απελευθερώνουν αυτό το βάρος της ενοχής, που δεν έπρεπε ποτέ κανείς να κουβαλήσει.