Υπάρχει ο συνάνθρωπος που έχει αποκτήσει αρκετά, όμως δεν δίνει σχεδόν τίποτα. Του είναι πολύ δύσκολο -με βάση τον εσωτερικό κόσμο του- να δώσει.

Μετά είναι αυτός που έχει και δίνει, προσφέρει από αυτά που έχει αποκτήσει, για να γραφτεί το όνομά του κάπου, ως χορηγού, δωρητή, υποστηρικτή και να χτίσει το όνομα του γενναιόδωρου.

Πιο πάνω είναι αυτός που έχει και δίνει, χωρίς να το ανακοινώνει, σχεδόν κρυφά. Κάνει την προσφορά γιατί αυτό νοιώθει ως σωστό και για να βοηθήσει έναν συνάνθρωπο. Δεν περιμένει καλή κουβέντα, ούτε να πάρει το όνομά του το κτίριο. Αυτή η συμπεριφορά είναι κάτι πραγματικά αξιόλογο.

Πιο πάνω νομίζω είναι αυτός που δεν έχει, όμως δίνει από «το υστέρημά του» για να βοηθήσει έναν συνάνθρωπο. Αυτό είναι κάτι αξιοθαύμαστο. Μάλιστα, συνήθως αυτός ο άνθρωπος το κάνει κρυφά, χωρίς αυτοπροβολή. Ίσως επειδή, για να έχει φτάσει σε τέτοιο επίπεδο γενναιοδωρίας και αλληλεγγύης, έχει ήδη ξεπεράσει την ανάγκη της υστεροφημίας και τη ματαιοδοξία του εγωισμού του.

Θέλει προσωπική εργασία για να ανέβουμε επίπεδα και δεν είναι το ίδιο εύκολο για τον καθένα, καθώς ξεκινάμε από διαφορετικό επίπεδο δυσκολίας -ή ευκολίας.

Κάθε προσπάθεια, όσο μακριά και αν οδηγεί, είναι αξιέπαινη πάντως και δεν είναι ανώφελη. Ακόμα και μια μικρή προσπάθεια για βελτίωση στο κατώτερο επίπεδο, κάνει τον κόσμο έστω και λίγο καλύτερο.

Μακάριος αυτός που δίνει από «το υστέρημά του» για να βοηθήσει έναν συνάνθρωπο.

Και μάλιστα κρυφά.